ماه خورشید گل بازی

1

میدانم:

نباید سینه هایم را برایش برهنه میکردم

من فقط میخواستم نشانش بدهم

که یک زن هستم.

میدانم:

نباید به او اجازه میدادم

که برهنه شود

او فقط میخواست نشانم بدهد

که یک مرد است.

2

او دو زن دارد

یکی به روی تختش می خوابد

دیگری به روی بستر رویایش

او دو زن دارد

که او را دوست دارند

یکی در کنارش پیر میشود

دیگری جوانی اش را به او هدیه میدهد

و میگذرد

او دو زن دارد

یکی در قلب خانه اش

دیگری در خانۀ قلبش

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1391 ساعت 13:52 موضوع | لینک ثابت

در بازداشتگاه موقتی اندیشه ام نگهداریت کردم،

 از بلاتکلیفی نالیدی،

 به سلول انفرادی زندان دلم آوردمت،

 شاکی شدی،

 به آزادی ابد محکومت کردم،

 تقاضای تجدید نظر کردی.

 

 حکم بعدی را لطفا خودت صادر کن.

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در شنبه دهم دی 1390 ساعت 18:19 موضوع | لینک ثابت

تماشای پاییز هراس انگیز است

تماشای تبدیل قلب تو به هستۀ انگور

و این همه طلا به مس

این کیمیای معکوس

(حسین منصوری)

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1390 ساعت 12:57 موضوع | لینک ثابت

با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل

میل آن ندارم که عشق را وبال گردنت ببینم

چرا که می ترسم چشمانت در حافظۀ ته سوراخ آنانی

که هیچ چیز به خاطر نمی آورند

از یادها برود

و اشکهایت را در یک روز بارانی

هیچکس نبیند.

 

با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل

میل آن ندارم که سرانجامت را گمگشته ببینم

و پیکرت را مرمری خونین

در معماری تردستانۀ آن بی انصافانی

که با بال شکستۀ پرندگان

پل میسازند.

 

با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل

زیرا تو سزاوار آن نیستی

که پوست حساست همچون چراغی جادویی

به آن کسی فروخته شود

که پیکرش

خاموش است وُ

بی فروغ.

 

 

(ریچارد برآوتیگان، ترجمۀ حسین منصوری)

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در شنبه نهم مهر 1390 ساعت 18:10 موضوع | لینک ثابت

 

تولد کسی را تبریک نمی گفت

و برای مرگ کسی فاتحه نمی خواند

می گفت از این فرج به آن فرج

همیشه ستون بوده است...

نه به کسی خوبی می کرد

و نه به کسی بدی

نه به مجلس عروسی می رفت

نه به محفل عزا

کنار ستونی می ایستاد

و سیگاری دود می کرد

همین

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در سه شنبه پنجم مهر 1390 ساعت 12:51 موضوع | لینک ثابت

زنی با لرزشهای رودخانه ایش
با خواهشهای بلورین و شفافش
دخترکی تار و پودش آب
آبی که در آن میتوانی بخوانی
هرآنچه را که میرود و دیگر بازنمیگردد
و اندک جرعه ای
تا چشمها و لبها بنوشند
درخت را و آذرخش را
دخترک را و مرا و ابر را

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در شنبه بیست و ششم شهریور 1390 ساعت 12:36 موضوع | لینک ثابت

دو تن چشم در چشم

گاهی دو موج هستند وُ شب اقیانوسی

دو تن چشم در چشم

گاهی دو سنگ هستند وُ شب بیابانی

دو تن چشم در چشم

گاهی ریشه هایی هستند در شب تنیده

دو تن چشم در چشم

گاهی خنجری هستند وُ شب نیزۀ آذرخشی

دو تن چشم در چشم

دو ستاره هستند که فرومی افتند

بر آسمانی خالی

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در شنبه پنجم شهریور 1390 ساعت 9:22 موضوع | لینک ثابت

فندق را شکستی

در را بازکردی

و هسته اش را به حیاط خلوت خانۀ خواهرت پرتاب کردی

 

هسته در خاک پنهان شد

جوانه زد

رویید

و شبانگاه که تو در خواب بودی

سحرآمیزترین ساقه اش

از پنجرۀ نیمه باز اتاقت به درون خزید

پنجره را بست

پرده را کشید

چراغ را روشن کرد

بیخ گوش سگ ات را خاراند

و شوالیۀ چوبی فندق شکن ات را قلقلکی داد

 

از شلیک خنده اش از خواب پریدی

چشمهایت را مالیدی

و با صدای دخترانه ای که نازک تر از آن نمی شد گفتی

شب شما بخیر آقای میم.

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در جمعه سی و یکم تیر 1390 ساعت 15:20 موضوع | لینک ثابت

ای کاش گرد وُ غبار کوچه ها باشم وُ

در زیر پای دریوزگان

 

ای کاش رودخانه های جاری باشم وُ

زنان بر کرانه ام بایستند وُ رخت بشویند

 

ای کاش چراگاهی باشم بر کران برکه ای وُ

آسمان را بالای سر ببینم وُ آب را به زیر پای

 

ای کاش الاغ آسیابانی باشم وُ او مرا به شلاق بزند وُ

خلاصم نگرداند

 

ای کاش همۀ آنچیزی باشم که گفتم وُ در عوض آن کس نباشم

کز جادۀ زندگی میگذرد وُِ

به پشت سر نگاه میکند وُ

بر گذشته

حسرت میخورد

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 ساعت 13:0 موضوع | لینک ثابت

Stimmen vom Nesselweg her:/"Komm auf den Händen zu uns"/Wer mit der Lampe allein ist/hat nur die Hand, draus zu lesen

از گذرگاه گزنه صداهایی بدینجا میرسد:/"به روی دستها به سوی ما بیا"/کسی که با چراغ تنهاست، تنها دست اش را داراست/تا از کف آن بخواند

 

نوشته شده توسط حسین منصوری در یکشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1390 ساعت 9:21 موضوع | لینک ثابت